Ταρζάν, Επιτυχίες και Ερωτευμένα ζευγάρια - Μέρος 2

Το φθινόπωρο του 2013  η Ομάδα έχει επιστρέψει ταχύτατα στη Β! Εθνική, ενώ ήδη από τον Φλεβάρη το anagenisi.net έχει μαζέψει τα "μπογαλάκια του", υπάρχοντας απλώς για μερικούς μήνες, για να προστατέψει -όπως είπαμε και στο 1o επεισόδιο του πονήματος- οποιοδήποτε υπονοούμενο σε βάρος του. 

Υπονοούμενα και αναφορές δεν υπήρξαν. Ήταν κι αυτό ένα μικρό δείγμα του πόσο τρομοκρατημένο ήταν το περιβάλλον της Ομάδας από περιπτώσεις όπου υπάρχει η δυνατότητα δημόσιου αντιλόγου και πόσο εύκολα "λιάνιζε" και "λιανίζει" ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα ή δεν τους συμφέρει (επαγγελματικά κυρίως) να απαντήσουν, διότι θα εκτεθούν κοινωνικά σε μια μίζερη κατάσταση.
Κι εδώ, το anagenisi.net έπαιζε πάλι με ...πλεονέκτημα: Διότι, ούτε προσδοκούσε κάτι απ' την Ομάδα, ούτε επαγγελματικές συναναστροφές είχε στην πόλη, ούτε ...πελάτες κυνηγούσε!  
Άρα, οποιαδήποτε ώρα ήταν διαθέσιμο να μπει στο παιγνίδι του: "Όσες φάω, κι όσες φάς...".

Τα σημάδια ότι θα ρχόταν αυτή η ώρα, φάνηκαν από το 2010. Μικρά και ...τριανταφυλένια, αλλά ...γλαφυρά. Ωστόσο μέχρι και το 2013, παράλληλα με την ανεκτίμηση γοητεία που μας προσέφερε η Ομάδα, συλλέγαμε και τα υπόλοιπα στοιχεία. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο τα σημάδια έκαναν ...κρα.

Τη διεισδυτική δύναμη του anagenisi.net στα "άει κιου" των Καρδιτσιωτών, τη γνώριζαν (και τη γνωρίζουν) οι εκπορευτές της διχόνοιας, γι αυτό και έκαναν -κατά τη λαϊκή έκφραση- "τουμπεκί ψιλοκομμένο", το οποίο -καφενειακά- εμφάνιζαν ως: "Δεν ασχολούμαι πλέον μ' αυτόν..." ή "Δεν ασχολούμαι με όσους έχουν προσωπικά κίνητρα...".
Λογική η στάση, για όσους έχουν μάθει να κάνουν τον "Ταρζάν" εκεί που τους παίρνει. Όπου ΔΕΝ τους παίρνει ...προέχει η ...ενότητα...!

Σ' αυτό λοιπόν το διάστημα (Φθινόπωρο 2013) και ενώ έχουμε καταγράψει από πολύ νωρίς -όπως κάναμε απολύτως επιτυχημένα κάθε χρόνο- το αγωνιστικό μέλλον της Ομάδας, για το οποίο διαπιστώναμε την άνετη παραμονή στην κατηγορία, εστιάσαμε στο (κακό) κλίμα που διαμορφώνεται ευρύτερα της Ομάδας, με (στιγμιαίο) αποκορύφωμα τις εν χορώ αποδοκιμασίες ποδοσφαιριστή σε ώρα αγώνα (πρωτοφανές περιστατικό για την Ομάδα), ο οποίος ήταν μια "παράπλευρη απώλεια" του κακού κλίματος που άρχισε να εξαπλώνεται.

Το ότι εκείνη την περίοδο υπήρχαν επικριτικές (για το site) αναφορές στο forum δείχνει -μεταξύ άλλων- δύο πράγματα:
  1. Ότι δεν μπήκαμε ποτέ στη διαδικασία να διαγράψουμε τοποθετήσεις που ...δεν μας βολεύουν. Ως γνωστόν, το anagenisi.net ήταν και είναι (και θα παραμείνει), ένα Μέσο που έχει (και) αντιπάθειες. Για ΜΜΕ που είναι ..."κοινής αποδοχής" ...ψάξτε αλλού...!
  2. Ότι ένας θεατής μια κατάστασης, δεν μπορεί να αναγνώσει μια βαθύτερη κατάσταση, διότι έχει μόνο το συγκεκριμένο ρόλο: Του θεατή.

 ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ

Σε ένα Ελληνικό ποδόσφαιρο που τρέχει ραγδαία κατηφορικά για πάνω από 15 χρόνια και λειτουργεί κάτω από το καθεστώς συμμοριών, χειρότερες σε "τάκτ" κι απ' τη μαφία του Αλ Καπόνε, η Ομάδα, κατάφερε όχι απλά να σταθεί, αλλά και να ανέβει κατηγορίες.

Αποδείχτηκαν σωστές οι επιλογές στο ποδοσφαιρικό τμήμα, ενώ και ο προπονητής δικαίωσε το ένα Μέλος της Διοίκησης και τους δυο-τρεις ποδοσφαιριστές, που στις αρχές του 2012 έστησαν ολόκληρο "σενάριο-πλεκτάνη" για να τον "επιβάλουν", αφού από την (υπόλοιπη) Διοίκηση δεν τον ήθελε κανένας!

Τα αγωνιστικά αποτελέσματα, έφεραν χαρά στους θεατές της Ομάδας, μεγάλη χαρά στους ανθρώπους που είναι -ευρύτερα- κοντά της, αλλά άρχισε να αντιμετωπίζεται αδιάφορα, από μια μερίδα φιλάθλων.

Η ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ...ΗΤΤΕΣ
Παρεπιπτόντως, επειδή διαβάσαμε εκατομμύρια αναφορές για τους ..."εχθρούς της Ομάδας", ενημερώστε τους συντάκτες παρόμοιων κρίσεων, ότι τα επίπεδα σχέσης ενός πολίτη με μια ομάδα, κατά σειρά που συμφέρει αυτήν, είναι τα εξής τρία:
 1. Αγαπώ την Ομάδα και θέλω να κερδίζει.
 2. Μισώ την Ομάδα και θέλω να χάνει.
 3. Αδιαφορώ για την Ομάδα

Άρα, μεταξύ του 2 και του 3, είναι προφανές ότι μια ομάδα έχει μεγαλύτερη αξία εάν την ...μισούν, παρά εάν την αντιμετωπίζουν με αδιαφορία.
Αλλά, που να τα πιάσουν αυτά, τα στερεμένα μυαλά;

 ΤΟ ΧΑΛΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Οι αγωνιστές επιτυχίες όμως της Ομάδας, όχι απλά λειτούργησαν ως το "χαλί στο οποίο κρύβουμε τα σκουπίδια", αλλά ακόμα χειρότερα:
Επέτειναν και επέκτειναν την εκπορευόμενη έπαρση, δείχοντας στον απόλυτο βαθμό ότι κάποιος που είναι γεννημένος για να είναι μέτριος, δεν μπορεί να διαχειριστεί το θετικό απροσδόκητο στη ζωή του.   
Είναι, σαν κάτι φτωχαδάκια που πιάνουν τον πρώτο αριθμό του λαχείου και σε 6 μήνες δεν τους έχει μείνει δίφραγκο! Ξέρετε καμία τέτοια περίπτωση ή είναι ...ιδέα μου;

Για την σχέση "αγωνιστικών επιτυχιών" και "περιρρέουσας ατμόσφαιρας" θα μπορούσαν να ειπωθούν εκατοντάδες παραδείγμα, για να καταδείξουν ότι ΔΕΝ είναι απόλυτο, το να συνάδουν.
  • Είναι -για παράδειγμα- σαν να είναι κάποιος απολύτως επιτυχημένος στη δουλειά του, άρα από αυτό να συνάδουμε (ντε και καλά) ότι δεν σφάζετε καθημερινά στο σπίτι με τη γυναίκα του!
  • Είναι -για παράδειγμα- σαν να έχουμε πεισθεί, ότι επειδή η Εθνική Ελλάδας πήρε το "Γιούρο", άρα η ιδιοκτήτρια της ομάδας (η Ε.Π.Ο.) δεν λειτουργεί υπό καθεστώς μαφίας!
  • Είναι -για παράδειγμα- σα να μας λέει κάποιος ότι επειδή ένας ποδοσφαιριστής βάζει 2 και 3 γκολ σε κάθε αγώνα, αποκλείεται το προηγούμενο βράδυ να ήταν ...κλεφτοκοτάς!
Το "χαλί" όμως, το γεμίσαμε σκουπίδια και φανφάρες κι αρχίσαν να γίνονται πλέον ορατά και στην πλατιά μάζα...

Όμως, γιατί να μην είναι το αγωνιστικό αποτέλεσμα μιας προσπάθειας, το Α και το Ω και να αναλωνόμαστε στα "πως" και τα "γιατί";

Για έναν συγκυριακό ή μόνιμο θεατή της Ομάδας, αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και εκεί ακριβώς πρέπει να τελειώνουν όλα: Στην αγωνιστική επιτυχία ή αποτυχία.
Αυτό πληρώνει, αυτό θέλει και αυτό πρέπει να δει. Αυτό το πράγμα το βλέπει, άρα δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο απ' την Ομάδα, άρα ...όλα πάνε καλά...! 

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις ανθρώπων, που διαβάζουν την κατάσταση πιο βαθιά. Διότι εάν συνέχιζαν να τη διαβάζουν επιφανειακά, θα πίστευαν -για παράδειγμα- ότι:
  • Σ' ένα υγιές Ελληνικό Ποδόσφαιρο, όπου χάρις στις προσπάθειες του Γκαγκάτση η Ελλάδα κατέκτησε το Γιούρο, ένας αξιοπρεπής παράγοντας ομάδας, παίρνει κάθε χρόνο το πρωτάθλημα.
 Ποιος έχει δικαίωμα να ...χαλάσει την εντύπωση του θεατή, ο οποίος μάλιστα πληρώνει (εισιτήριο) για να έχει και άποψη;

Παράλληλα όμως, γεννιούνται  και μια σειρά ερωτημάτων, στα οποία ο (απλός-ανέξοδος) θεατής δεν θα χολοσκάσει για τις πιθανές απαντήσεις, ωστόσο απασχολούν όσους είναι φιλικά διακείμενοι προς την Ομάδα κατά ...ένα click παραπάνω απ' τον απλό θεατή. Όπως για παράδειγμα:
  • Πως εξηγείται η φθίνουσα συμμετοχή του κόσμου στο γήπεδο, όχι μόνο από άποψη αριθμών αλλά και πάθους στην κερκίδα;
  • Πως εξηγείται η "μόνιμη γκρίνια" των τριών (τουλάχιστον) τελευταίων ετών;
Και στις δυο περιπτώσεις, έχουμε δυο χειραγωγημένες απαντήσεις οι οποίες ουδόλως πείθουν.
Στην πρώτη περίπτωση "λέγεται" ότι υπαίτιος είναι η (γενικότερη) κρίση.
Μια "ματιά" όμως στην περίοδο της Δ! Εθνικής -το 2012, στην καρδιά της κρίσης- θα μας πείσει ότι ο αριθμός προσέλκυσης θεατών και φιλάθλων αλλά -κυρίως- πάθους, δεν έχει καμία σχέση.

Στο δεύτερο ερώτημα, η εξήγηση που "επιχειρείται" να δοθεί, είναι κάτι που προσβάλει τους Δημότες αυτής της πόλης.
Λέγεται, αλλά κυρίως γράφεται, ότι οι πολίτες αυτής πόλης ΔΕΝ αξίζουν να έχουν τέτοια Ομάδα. Λέγεται, αλλά κυρίως γράφεται, ότι πολίτες αυτής της πόλης τεμπελιάζουν στις καφετέριες...

Κατ' αρχάς, προκύπτει ένα σοβαρό ερώτημα: Αυτοί που τα λένε και τα γράφουν αυτά, τι έχουν κάνει γι αυτή την πόλη;
Ποια είναι η κοινωνική τους δράση, τωρινή ή προγενέστερη; Υπήρξαν τίποτα, γι αυτή την πόλη ή ήταν και είναι απλώς ένα Τίποτα; Ή -ακόμα χειρότερα- ένα έμισθο Τίποτα;

Εάν στην παραπάνω ερώτηση, η απάντηση είναι: "Μα εγώ προσφέρω στην κοινωνία μέσω της Ομάδας...", τότε ένας κακοπροαίρετος θα μπορούσε να επισημάνει ότι:
- "Βεβαίως προσφέρεις μέσω της Ομάδας, διότι είναι ο μοναδικός τρόπος που θα μπορούσε να σου προσφέρει υπερπροβολή της δράσης και κοινωνική αίγλη."
- Κι ένας, πιο κακοπροαίτερος ακόμα, θα μπορούσε να πει ότι "και μάλιστα, σε μια δύσκολη προσωπική στιγμή, έχεις την ευχέρεια να κρυφτείς πίσω από την Ομάδα, χωρίς να χρειαστεί να υπερασπιστείς από μόνος την δύσκολη κατάσταση".

Σε ότι αφορά όμως το "κλίμα" (το οποίο περιγράψαμε στα κύκνεια ...άσματα του anagenisi.net - Φθινόπωρο του 2013), αντί να αναζητηθούν (και να ανατραπούν) τα αίτια, είχαμε και το εξής φαινόμενο:
Ανά δύο-τρεις μέρες,  ακούμε και διαβάζουμε, περί "αρίστου κλίματος", "ενότητας" και τα λοιπά... και τα λοιπά...
Είναι δηλαδή, σαν να βλέπαμε ένα ζευγάρι, να γυρνάει από καφετέρια σε καφετέρια στην Καρδίτσα και να δηλώνει στους (άσχετους) θαμώνες το ..."πόσο αγαπημένοι και πόσο ερωτευμένοι είναι...".
Τι θα σκεφτόταν ο καθένας, μπρος σε ένα τέτοιο σκηνικό;
Ότι αυτοί στο σπίτι ...σκοτώνονται κάθε μέρα!

Όποιος είναι "ερωτευμένος", "ενωμένος" ή "νοικοκύρης" δεν το φωνάζει με ντουντούκα. Το δείχνει απλώς!

ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ;

Στις αιχμηρές -για γενικότερα θέματα της Ομάδας- τοποθετήσεις του anagenisi.net με κριτική άποψη προς τις Διοικήσεις (τέσσερεις περάσαν, υπό την παρουσία του site στην Ομάδα), ένα ερώτημα που "λαμβάναμε" ήταν το "Γιατί τώρα...;".
Ήταν (και παραμένει) ένα δύσκολο ερώτημα. Διότι, εάν ήταν τοποθετημένο διαφορετικά και αντί για "Γιατί τώρα..." ήταν "Τώρα γιατί..;", θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση "Επειδή κλάνει το γατί...!".

Όμως, οι εκφραστές αυτού του ερωτήματος, μας φέρνουν σε δύσκολη θέση, οπότε αυτό που μας μένει είναι να ...πάρουμε τον απαραίτητο χρόνο και να προσπαθήσουμε να το απαντήσουμε στο 3o μέρος του πονήματος...

ΜΥΓΑ
ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ 
Στο τρίτο μέρος, θα δούμε ορισμένα ακόμα γεγονότα, κρίσεις επί γεγονότων και πληρωμένες διαπιστώσεις του anagenisi.net

Θα είναι και το τελευταίο μέρος του πονήματος, γεγονός που το ανακοινώνουμε από σήμερα, ώστε να υπάρχει μια σχετική ανακούφιση, όπου υπάρχει ...μύγα!

Διότι, είναι άσχημο συναίσθημα να γνωρίζεις ότι κάποιος και κάποιοι ζουν υπό καθεστώς τρομοκρατίας, για το οποίο είσαι υπεύθυνος.
Είναι άσχημο συναίσθημα, να γνωρίζεις ότι κάποιος και κάποιοι ξημεροβραδιάζονται στο anagenisi.net για το ...δεύτερο και τρίτος μέρος, υπό αγχωτικό καθεστώς.

Το "άσχημο συναίσθημα" όμως, είναι το τίμημα που πληρώνεις όταν έρχεσαι στη θέση του "κακού", το οποίο εν τοις πράγμασι θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα σε "Ταρζάν του γλυκού νερού", που είχαν μάθει στο "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε"  να αντιληφθούν -με το "άει κιου" που διαθέτουν- ότι μπορεί να έρθει κάποια στιγμή, που αυτό δύναται να το πληρώνουν εφ' όρου ζωής.

Άρα, ορθά έχουν περιχαρακωθεί σε κύκλους όπου κυριαρχεί η χαμηλή αντίληψη! Κι εκεί να μείνουν. Διότι παραπέρα, δεν τους παίρνει πλέον και το έχουν καταλάβει...! 
ΟΜΑΔΑ